ایرانیها که هنوز خود را کشوری قدرتمند میدانستند و به خاطر همین سعی میکردند ساختار ایلی خود را حفظ کنند، بعد از شکستهای پی در پی از روسیه و واگذاری بخش بزرگی از سرزمین حاصلخیز و سرسبزمان به آنها (در عهدنامه گلستان و ترکمنچای) تازه فهمیدند که در خواب زمستانی فرو افتادهاند، زیرا پی بردند که شهرها از رونق افتاده و روستاییان فقیر و درمانده شده، بنابراین ناگهان تکان سختی خوردند و این باعث خودآگاهی بخش بزرگی از جامعه چه از طبقات بالا و چه پایین شد که باعث شد جرقههای امیدی در آن ظاهر شود.