ترک برداشتن دیوار محدودیت‌ها

کاربران در کره‌شمالی، به ویژه نخبگان و تجار فعال در مناطق مرزی مانند داندونگ، از حساب‌های بانکی اجاره‌ای در چین یا حساب‌هایی با نام‌های مستعار (Borrowed Accounts) استفاده می‌کنند. مبالغ ارزی (دلار یا یوان) از طریق صرافی‌های محلی به پکن یا هنگ‌کنگ منتقل شده و از آنجا به حساب فروشگاه‌های آنلاینی مانند «وی‌ورس شاپ» (Weverse Shop) واریز می‌شود. 

علاوه بر این، استفاده از ارزهای دیجیتال به دلیل ماهیت نیمه‌ناشناس و سهولت در جابه‌جایی بین‌المللی، به ابزاری کلیدی برای نخبگان پیونگ‌یانگ تبدیل شده است. هکرهای کره‌شمالی و تجار وابسته به دولت با تبدیل دارایی‌های دیجیتال حاصل از فعالیت‌های سایبری به ارزهای فیات در بازارهای فرعی (OTC) چین، نقدینگی لازم برای خریدهای لوکس و بین‌المللی خود را تامین می‌کنند. این شبکه مالی نه تنها هزینه خرید آلبوم، بلکه هزینه‌های گزاف بلیت کنسرت‌های جهانی را نیز از همین مسیرهای غیررسمی تامین می‌کند. 

حتی اگر فرآیند پرداخت با موفقیت انجام شود، دریافت فیزیکی آلبوم در کشوری که مرزهای آن به شدت تحت نظارت است، یک چالش لجستیکی عظیم به شمار می‌رود. آلبوم جدید بی‌تی‌اس با عنوان «آریرانگ» در نسخه‌های مختلفی از جمله سی‌دی، صفحه گرامافون (Vinyl) و نسخه‌های دیجیتال (Weverse Albums) عرضه می‌شود که هر کدام مسیر متفاوتی برای نفوذ دارند. 

 برای دهه‌ها، محتوای فرهنگی کره‌جنوبی (Hallyu) از طریق حافظه‌های USB و کارت‌های SD به کره‌شمالی قاچاق شده است. این ابزارها به دلیل ابعاد بسیار کوچک، به راحتی در میان بارهای برنج، قطعات ماشین‌آلات یا حتی لباس‌های وارداتی مخفی می‌شوند و در بازارهای سیاه موسوم به «جانگمادانگ» (Jangmadang) به فروش می‌رسند. با این حال، پس از پاندمی کووید-۱۹ و تشدید کنترل‌های مرزی، این مسیرها با محدودیت‌های بی‌سابقه‌ای روبه‌رو شده‌اند. 

در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵، ابزارهای نوین تکنولوژیک مانند ساعت‌های هوشمند چینی دارای اسلات سیم‌کارت به ابزاری جدید برای نفوذ تبدیل شده‌اند. این دستگاه‌ها به کاربران در مناطق مرزی اجازه می‌دهند تا مستقیما به شبکه‌های موبایلی چین متصل شده و محتوای دیجیتال را دریافت کنند.

مقامات امنیتی در اکتبر ۲۰۲۴ سرکوب شدیدی علیه این دستگاه‌ها آغاز کردند، زیرا آنها را دریچه‌ای برای «ارتباط غیرمجاز با دنیای خارج» می‌دانند. در مورد آلبوم بی‌تی‌اس، احتمال می‌رود که نسخه دیجیتال آن (Weverse Albums Ver) که تنها از طریق اپلیکیشن قابل اجراست، برای نخبگانی که دسترسی به اینترنت جهانی دارند، گزینه امن‌تری نسبت به نسخه فیزیکی باشد. 

بی‌تی‌اس با استفاده از نام «آریرانگ»، مفاهیمی چون جدایی، انتظار، تاب‌آوری و وصال دوباره را زنده می‌کند؛ مضامینی که بازتاب‌دهنده دوران خدمت سربازی اعضای گروه و بازگشت دوباره آنها به صحنه جهانی در سال ۲۰۲۶ است. برای یک طرفدار در کره‌شمالی، شنیدن آلبومی با نام «آریرانگ» که توسط فوق‌ستاره‌های کره‌جنوبی اجرا شده، فراتر از یک تجربه موسیقایی است.

انتخاب نام «آریرانگ» برای پنجمین آلبوم بی‌تی‌اس، یک حرکت عمیقا نمادین و استراتژیک است. آریرانگ مشهورترین ترانه فولکلور کره است که قدمتی بیش از ۶۰۰ سال دارد و در هر دو کره به عنوان نماد هویت ملی، مقاومت در برابر استعمار ژاپن و پیوند خونی میان شمال و جنوب شناخته می‌شود. این ترانه به طور هم‌زمان در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو توسط هر دو کشور ثبت شده است (کره‌جنوبی در ۲۰۱۲ و کره‌شمالی در ۲۰۱۴).

علی‌رغم اشتراکات فرهنگی عمیق، رژیم کیم جونگ اون موج فرهنگی کره‌جنوبی (Hallyu) را یک «ویروس بدخیم» و تهدیدی ایدئولوژیک تلقی می‌کند که می‌تواند پایه‌های قدرت را متزلزل کند. قانون «رد اندیشه و فرهنگ واکنشی» که در سال ۲۰۲۰ تصویب شد، مجازات‌های بی‌سابقه‌ای را برای مصرف‌کنندگان یا توزیع‌کنندگان محتوای خارجی در نظر گرفته است. 

 گزارش‌های مستند حاکی از آن است که تماشای ویدئوهای موسیقی بی‌تی‌اس یا گوش دادن به ترانه‌های آنها می‌تواند منجر به محکومیت‌های سنگین از ۵ تا ۱۵ سال کار اجباری در اردوگاه‌های مخوف شود. در موارد شدیدتر، مانند توزیع گسترده محتوا، مجازات اعدام نیز اجرا شده است؛ چنان‌که در اواخر سال ۲۰۲۴، دو نوجوان به دلیل تماشای موزیک‌ویدئوهای کی-پاپ و اشتراک‌گذاری آنها با هم‌کلاسی‌های خود، به اردوگاه‌های سیاسی فرستاده شدند.

خبر پیش‌خرید آلبوم بی‌تی‌اس توسط یک فرد در کره‌شمالی، فراتر از یک اتفاق ساده در دنیای موسیقی، نمادی از شکست حصارهای آنالوگ در عصر دیجیتال است. همان‌طور که تحلیل‌ها نشان می‌دهد، نفوذ به این قلعه منزوی از طریق دسترسی انحصاری طبقه خاص به وب جهانی و شبکه‌های مالی زیرزمینی که تحریم‌ها را بی‌اثر می‌کنند رخ داده است که حتی سخت‌ترین قوانین نیز نمی‌توانند آنها را به طور کامل از بین ببرند.

اگرچه اکثریت جمعیت کره‌شمالی همچنان از دسترسی به اینترنت محروم هستند، اما وجود حتی یک خریدار در قلب کره‌شمالی نشان‌دهنده آن است که اطلاعات و هنر، مانند آب، راه خود را از میان کوچک‌ترین شکاف‌ها باز می‌کنند.