آگاهان به امور سیاسی و اقتصادی کشور بر این باور بودند که حضور اقبال در راس شرکت ملی نفت و امور مربوط به آن، به علت تبحرنداشتن وی در مسائل نفتی، شبیخونی به حق آنان است. آنان با این مضمون، مداخلات خود را توجیه میکردند. نکته درخور تامل آنکه هیچگاه این اعتراضات و کشمکشها و زدوبندهای سیاسی، روند برکناری اقبال را تسریع نکرد؛ بلکه در ادامه، وضع بهوجودآمده از رشد و گسترش صنایع نفتی و افزایش صادرات نفت، بهویژه در دهه ۱۳۵۰ش/ ۱۹۷۱م، همزمان با ریاست اقبال بر شرکت ملی نفت حکایت میکند.